جمعه هشتم اردیبهشت. ساعت ۲۳:۳۰

... رفتم از پله ها بالا تا شیشه ها رو بیارم

یه لحظه صدای در اومد! برگشتم

آفا دزده! پشت فرمون ماشینم بود!

از بالای پله ها نمیدونم چطور با این هیکل ۱۲۰-۱۳۰ کیلویی شیرجه زدم سمت ماشین!

درو قفل کرده بود شیشه هم تا نصفه پایین بود. با یه مصیبتی گردنشو گرفتم!

تیک آف کرد و با سرعت شروع به حرکت کرد...

دیگه سرعت پاهام به سرعت ماشین نمی رسید مجبور شدم پاهامو ول کنم تا روی زمین کشیده بشه و با دست گردنشو چسبیده بودم که شیشه روی سینه ام ترکید و کاملا خورد شد! (آخ سینه ام)

آقا دزده! که انتظار آدم دیوونه ایی مثل منو نداشت با سرعت منو به یه ماشین که اونجا پارک شده بود کوبید!!! (من مثل همبرگری شده بودم که به جای لای نون بودن لای دو تیکه آهن له شده بودم) 

... دیگه گردنش از دستم ول شده بود یادمه یه جای ماشینو گرفته بودم و اون داشت باسرعت منو روی آسفالت می کشید... لباسام همینطور داشت پاره میشد و خون از همه جام فواره میزد...!!!

دیگه قدرتی توی دستم نبود! دستم از ماشین کنده شد. اما نمیدونم چطوری با سرعت چرخیدم و رفتم زیر ماشین! ...

... ماشین با لاستیک عقب از روی بدن من رد شد...!!!

... همینطور که درازکش توی خون روی زمین افتاده بودم برگشتم.

ماشین توی دل شب با سرعت داشت از من دور میشد و گردوغبار زیادی به هوا بلند شده بود...

یاد تو افتادم که بی هوا مثل ماشین منو تنها گذاشتی ... ماشین خودشو سپرد به آقا دزده ... و تو خودتو  سپردی به ...

تو اون اوضاع که من تو درد و خون به خودم می پیچیدم ... ماشین از سوارش ترسیدو یه لحظه هم برنگشت ببینه که با من چی کار کرده!

مثل تو که از ... ترسیدیو برنگشتی ببینی با من چی کار کردی!!!

ماشین رفت و رفت و من فقط رفتن تو رو می دیدم بدون خداحافظی ...

نمیدونم چرا هنوز زنده ام !!! اما میدونم هنوز هم چشم به راهم تا تو برگردی ... 

پ.ن:

من کاملا بی خیال ماشین شده بودم! که ماشین بعد چند روز بطرز عجیبی پیدا شد!

... نه من علی رو می شناختم نه علی منو!

شب سوم فروردین چند ساعتی کنارش کمکش کردم بدون اینکه بشناسمش!

روز سوم فروردین علی مرد!!!

علی همسن من بود. زن و بچه داشت.

علی برای زنده موندن خیلی جنگید. برعکس من که برای زودتر مردن! خیلی میجنگم!

علی امروز زیر خروارها خاکه! و پسر دو سه ساله اش منتظر بابا!

اما من زیر خروارها غم و اندوه هنوز زنده ام! و چشم براه برگشت تو!

امروز سر مزار خانوم پناهی مادر شهید سیدحسن موسوی بودم...

... آخر قسمت نشد این مادرو در زمان حیاتش ببینم!

روحش شاد.

ولی توی عمرم سوز سرمایی مثل امروز صبح رو احساس نکرده بودم اونم من که سرما روم اثر نداره. شاید به خاطر بعضی آدمای بی وفا بود ... 

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم

مرگ آن است که از خاطر تو با همه خاطره ها محو شوم

دین راهگشا بود و تو گمگشتۀ دینی
تردید کن ای زاهد اگر اهل یقینی

آهو نگران است، بزن تیر خطا را
صیاد دل از کف شده! تا کی به کمینی؟

این قدر میاندیش به دریا شدن ای رود
هر جا بروی باز گرفتار زمینی

مهتاب به خورشید نظر کرد و درخشید
هر وقت شدی آینه، کافی‌ست ببینی

ای عقل بپرهیز و مگو عشق چنان است
ای عشق کجایی که ببینند چنینی

هم هیزم سنگین سری دوزخیانی
هم باغ سبک‌سایۀ فردوس برینی

ای عشق! چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم
در ساده‌ترین شکلی و پیچیده‌ترینی